Ray

ยังหนุ่มยังแน่น รีบโกย รีบพาย ตลาดจะวาย สายบัวจะเน่า? เราต้องรีบโกย รีบพายนะ ใครจะพร่องก็ช่างเขา แต่สำหรับเราเองต้องให้สมบูรณ์ ภพชาติสุดท้ายแล้ว ต้องเอาแต่สิ่งที่ดี ๆ ติดตัวไป ไปคว้าธงชัยของชีวิตให้ได้ ที่จะให้ถอยหลังกลับไม่มี อีกแล้ว มีแต่รุดหน้าไปเรื่อย ๆ ที่ว่าภพชาติสุดท้าย เพราะว่าก่อน ๆ นั้นทำกันจริงบ้าง ไม่จริงบ้าง แต่ภพชาตินี้ต้องจริงที่สุด ไม่มีใครยอมใครแล้ว ฉะนั้นต้องอธิษฐานล้อมคอกไว้ให้ดี ให้พบแต่สิ่งที่ดี ๆ ตลอดไป ให้ได้ประพฤติพรหมจรรย์ทุกภพทุกชาติ ตลอดอายุขัย ตราบจนกระทั่งเข้าสู่พระนิพพาน คนไม่ดี ไม่มีศีล ไม่มีสัตย์ อย่าได้พบเลย ที่สุดในโลกเรานี้ก็มีแต่บุญและบาป มีแต่ธาตุกับธรรมเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่นเลย มนุษย์เป็นเพียงหุ่นที่ถูกเชิดด้วยบุญและบาป…

ยายอธิษฐานว่า แม้จะเป็นโรคหนักหนาเพียงใดก็ตาม ขออย่าให้หมอปิดบังเลย ขอให้หมอบอกให้รู้หมด จะได้เตรียมตัวเตรียมใจได้ ๒๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๒๔

ยายนึกถึงความตาย จึงได้ทอดกฐิน ทอดผ้าป่า ยายคิดว่า เวลามันไม่รอ เดี๋ยววัน เดี๋ยวคืน เดี๋ยวพรุ่ง ไม่รู้จะตายเมื่อไร ยายรีบ ๆ ทำไว้เป็นบุญติดตัวไป คนเราตายไปแล้ว เอาอะไรไปไม่ได้ เอาไปได้ก็แต่บุญกับบาป คนเราเหมือนหุ่น บุญบาปพาไป ทำบุญ บุญก็เชิด ทำบาป บาปก็เชิด ๒๘ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๓๕

ชีวิตของคนเรามีแต่ร่อยหรอลงไปทุกวัน รีบทำความดีให้มาก ๆ อย่าปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ เสียดายเวลาที่ผ่านไป เพราะมันทำให้ชีวิตของเราพลอยร่อยหรอไปด้วย ๘ กันยายน พ.ศ. ๒๕๒๕

สาธุชนมากราบขอธรรมะจากคุณยาย คุณยายจึงสอนว่า คนเราจะตายเมื่อไรก็ไม่มีใครรู้เวลา เพราะฉะนั้นต้องรีบเข้าวัด ก่อนที่เขาจะหามเข้า เดี๋ยวก็วัน เดี๋ยวก็คืน ชีวิตก็หมดไปวัน ๆ ต้องตักตวงเอาบุญติดตัวเราไปให้เยอะ ๆ บุญไม่มีกิเลส คนมีกิเลส เวลาเดือดร้อน ต้องนึกถึงบุญ หาบุญได้ ใช้ให้เป็น หาเงินได้ ใช้เงินเป็น ๑๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๓๔

คุณยายสอนสาธุชนที่มาวัดครั้งแรกว่า ควรเข้าวัดตั้งแต่เรายังเป็น ๆ อยู่ ยังไง ๆ เราก็ต้องเข้า พ่อแม่รักลูกแค่ไหน ลูกตายก็ยังต้องเอาเข้าวัด ลูกรักพ่อแม่มากแค่ไหน พอตายก็ต้องหามเข้าวัด เราควรเข้าวัดตั้งแต่เรายังรู้เรื่อง ยังแข็งแรง ถ้ารอให้แก่แล้วค่อยเข้า ก็จะเข้าไม่ไหว ไม่มีแรง คนเราตายแล้วไม่สูญ คนทำความดีพอจะละโลก ถ้าจิตคิดถึงเรื่องดี ๆ ก็ไปสวรรค์ บางคนทำความชั่ว พอจะละโลก จิตจะไปเกาะเรื่องที่ไม่ดี ก็ไปตกนรก บางคนบาปไม่ทำ กรรมไม่สร้าง พอละโลกก็ท่องเที่ยวอยู่ในโลก ๑๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๓๔

คุณย่าท่านหนึ่งอายุ ๘๐ ปี เป็นผู้ใหญ่ใจบุญ มีลูก ๕ คน มากราบเรียนคุณยายว่า ลูกชายคนเล็กไม่เชื่อฟัง ทำให้เสียใจ คุณยายสอนว่า เสียใจทำไม เขาโตแล้ว บินได้ เขาก็ไปตามทางของเขา สมัยยายอยู่บ้านนครชัยศรี เลี้ยงแมว แมวมันออกลูกมา ๕ ตัว ยายเลี้ยงลูกมันจนโตแล้วมันก็ไป ยายพิจารณาว่า… อ๋อ ! ไอ้หมาแมวนี่ มันก็คน มันเกิดมาใช้กรรม นกเวลามันฟักไข่ พอลูกมันบินได้ มันก็บินไป คุณน้าอายุมากแล้ว เราต้องเตรียมตัวแล้ว เราต้องทำบุญ ตายแล้วเราเอาอะไรไปไม่ได้ ทำบุญก็เอาบุญติดตัวไป ทำบาปก็ได้บาปติดตัวไป ๒๔ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๓๔