Archives Art Galleries

การแสดงพระธรรมเทศนาทางปฏิบัติเฉพาะในวัดนั้นพระเดชพระคุณท่านจะเทศน์สอนทุกวันพฤหัสบดี ซึ่งจะมีพระภิกษุสามเณรจากวัดอื่น ตลอดจนอุบาสกอุบาสิกามาศึกษากันอย่างคับคั่ง ซึ่งท่านถือเป็นวัตรปฏิบัติของท่านไม่ยอมขาดเลย เว้นแต่มีเหตุสุดวิสัยจริงๆ จึงจะยอมขาด  เท่าที่ปรากฏมาท่านเคยขาดกิจกรรมนี้ไม่เกิน 3 ครั้ง

“เราบวชมาจวนจะครบ 12 พรรษาแล้ว วิชชาของพระพุทธเจ้าเรายังไม่ได้บรรลุเลย ทั้งที่การศึกษาของเราก็ไม่เคยขาดเลยสักวัน ทั้งคันถธุระและวิปัสนาธุระ อย่าเลย ควรจะรีบกระทำความเพียรให้รู้เห็นของจริงในพระพุทธศาสนาเสียที” 

ในปีที่สองพันสี่ร้อยหกสิบ(พ.ศ.2460) หลังพุทธปรินิพพานนั้นเอง คำสอนที่ลางเลือนกลับถูกรื้อฟื้นขึ้นอีกครั้ง ด้วยการเอาชีวิตเป็นเดิมพันทุ่มเทศึกษาทั้งภาคปริยัติและภาคปฏิบัติ และได้ประกาศให้โลกได้รู้กันอย่างกว้างขวางในนาม “วิชชาธรรมกาย ของพระมงคลเทพมุนีหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ”

“ทวยเทพผู้สถิต ณ ผาดำเอย ขอจงเป็นพยานด้วยเถิดข้าผู้ครองผ้ากาสาวพัสตร์อันเป็นธงชัยแห่งพระอรหันต์ขอประกาศให้ทราบว่าข้าได้ปักรงรบ อหิงสา ป5โม ธัมโม ขึ้น ณ ที่นี้แล้วในดวงใจข้า เหนือขุนเขาอันเป็นสิริซึ่งเป็นที่สถิตแห่งจอมไทย ข้าขอประกาศให้ทราบว่าข้าได้อุทิศชีวิตนี้พลีให้แก่พระศาสนาเพื่อจะบ่มบารมีให้แก่รอบจะยกตนและสรรพสัตว์ทั้งหลายให้พ้นจากกองทุกข์ตราบใดสัตว์โลกยังเข้านิพพานไม่หมดข้าจะขออยู่เยี่ยงนี้ เพื่อย่ำธรรมเภรีโปรดสัตว์โลกต่อไปและจะเข้านิพพานเป็นคนสุดท้ายขอสันติสุขจงมีแก่สรรพสัตว์เถิด” ธมุมชโย ภิกขุ พ.ศ. ๒๕๒๐

ในถิ่นต่าง ๆ เห็นความหลากหลาย ในขณะที่นึกถึงชาวโลกว่า เขาได้ความรู้เพิ่มพูนขึ้นจากการท่องเที่ยว ใจของหลวงพี่ก็นึกถึงคนๆ หนึ่งขึ้นมาว่า คน ๆ นี้ แม้ไม่ได้ท่องเที่ยวไปไหนเลย แต่กลับรู้จักโลกได้กระจ่าง คน ๆ นั้นก็คือ คุณยายของเรานั่นเอง      ท่านเคยเล่าให้ฟังว่า  พอยายมาถึงวัดปากน้ำ พบหลวงพ่อวัดปากน้ำ  หลวงพ่อท่านถามไม่กี่ประโยค  แล้วก็ ส่งยายเข้าไปในโรงงานทำวิชชา แล้วตั้งแต่นั้น ยายไม่เคยได้ไปไหน ยายไม่เคยได้ไปเที่ยวที่ไหน ยายอยู่แต่ที่วัดปากน้ำ นั่งธรรมะกลางวัน ๖ ชั่วโมง กลางคืน๖ ชั่วโมง” ตลอดเวลาที่อยู่กับหลวงพ่อวัดปากน้ำ ๑๐ กว่าปี ร่วม ๒๐ ปี ก็อยู่อย่างนี้ คุณยายไม่ได้ไปไหนเลย

วันแรก (ที่ไปทำวิชชาในวัดปากน้ำ) คุณยายเจอข้อสอบของ หลวงปู่วัดปากน้ำ ท่านถามคำถามแรกว่า “ลูกจันทร์ เมื่อกี้หลวงพ่อ* เดินผ่านโบสถ์มา เห็นนกมันไปเกาะบนหลังคา มันเหลียวมาดู ข้างหลัง แล้วมันก็หันไปดูข้างหน้า มันทำอย่างนั้นทำไมวะ?” เมื่อฟังคำถามแล้ว คุณยายท่านก็หยุดนิ่งอย่างเบาสบาย หยุดในหยุด ดิ่งเข้ากลางไป พอหยุดถูกส่วนก็เห็นเป็นเรื่องเป็นราว ทั้งรู้ ทั้งเห็น แล้วตอบว่า “นกมันก็หันไปดูทางที่มันมา จะได้จำทางได้ แล้วมันก็มองไป ข้างหน้า ดูที่หมายที่มันจะไปหากินเจ้าค่ะ” หลวงปู่วัดปากน้ำท่าน ก็ว่า “เออ มันต้องอย่างนี้ซิวะ”

     คุณยายอาจารย์ฯท่านยังช่วยวางกฎระเบียบและแนวทางในการ ปฏิบัติต่าง ๆ เอาไว้ให้ คอยช่วยดูแลเรื่องความเป็นอยู่และความเป็น ระเบียบเรียบร้อยของงาน อีกทั้งยังให้คำแนะนำเกี่ยวกับงานหยาบ* ต่าง ๆ ด้วย เช่น การดูแลความสะอาดเสนาสนะ การใช้สมบัติพระศาสนา ให้คุ้มค่าและเกิดประโยชน์สูงสุด

รัตนใดๆไม่อาจเทียบ พระรัตนภายในตัวของคุณยายมหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูงได้เลย

 “คนเราจะทำอะไรก็ตาม ขอให้ทำให้จริง ดูแต่ยาย ความรู้ก็ไม่มีปริญญาก็ไม่มี มีแต่จริงอย่างเดียว ยายยังสร้างวัดได